ควรเขียนอะไรในจดหมายถึงเพื่อนทางจดหมาย

วิธีเริ่มต้น ควรเขียนมากแค่ไหน และนิสัยที่ทำให้จดหมายได้รับการตอบกลับเสมอ

จดหมายฉบับแรกถึงเพื่อนทางจดหมายควรมีสามอย่าง: รายละเอียดเจาะจงหนึ่งอย่างจากชีวิตประจำวันของคุณ การตอบสนองต่อสิ่งที่คุณสังเกตเห็นจากอีกฝ่ายหนึ่งอย่าง และคำถามเปิดหนึ่งข้อ ควรยาว 150-300 คำ เหตุผลที่พบบ่อยที่สุดที่บทสนทนาจบลงไม่ใช่การเขียนที่ไม่ดี แต่เป็นจดหมายที่ไม่เหลืออะไรให้อีกฝ่ายตอบ

โครงสร้างสามส่วน

จดหมายที่ได้รับคำตอบเกือบทุกฉบับทำสามอย่างนี้ตามลำดับคร่าว ๆ นี้ ไม่ใช่สูตรตายตัว แต่เป็นวิธีให้แน่ใจว่าจดหมายเป็นบทสนทนา ไม่ใช่การประกาศ

ลำดับอาจเปลี่ยนได้ แต่ส่วนที่สามจะข้ามไม่ได้ จดหมายที่ไม่มีคำถามบังคับให้อีกฝ่ายต้องคิดเหตุผลเองว่าทำไมถึงควรตอบกลับ และคนส่วนใหญ่จะไม่ทำ

ความเจาะจงดีกว่าความน่าสนใจ

คนที่เพิ่งเริ่มเขียนมักกังวลว่าชีวิตตัวเองไม่น่าสนใจพอที่จะบรรยาย นี่ไม่ใช่ปัญหาจริง ปัญหาคือบทสรุปตอบไม่ได้ แต่รายละเอียดเจาะจงตอบได้

คอลัมน์ขวาไม่ได้น่าสนใจกว่าคอลัมน์ซ้าย แต่ ตอบได้ง่ายกว่า ทุกประโยคในนั้นให้ผู้อ่านมีสิ่งชัดเจนที่จะพูดกลับ

สิ่งที่ไม่ควรทำในจดหมายฉบับแรก

เขียนยาว 800 คำ

จดหมายฉบับแรกที่ยาวเกินไปให้ความรู้สึกเหมือนถูกกดดันและไม่เหลืออะไรให้ค้นหาต่อ เก็บจดหมายยาว ๆ ไว้สำหรับฉบับที่ห้า ตอนนั้นจะเป็นที่ยินดี

ถามคำถามเป็นชุดโดยไม่มีเนื้อหาของตัวเอง

ห้าคำถามโดยไม่มีรายละเอียดส่วนตัวดูเหมือนแบบฟอร์ม สองคำถามกับหนึ่งเรื่องราวดูเหมือนคน

ขอโทษเรื่องภาษาอังกฤษ (หรือภาษาอื่น) ของตัวเอง

เป็นประโยคเปิดที่พบบ่อยที่สุดในจดหมายระดับนานาชาติ และตั้งน้ำเสียงแบบตั้งรับ ไม่มีใครฝั่งนั้นตัดสินคุณอยู่

แบ่งปันข้อมูลระบุตัวตนเร็วเกินไป

ที่อยู่เต็ม สถานที่ทำงาน และเอกสารต่าง ๆ ไม่ใช่เนื้อหาสำหรับจดหมายฉบับแรก

การเขียนข้ามกำแพงภาษา

เมื่อคุณและอีกฝ่ายไม่ได้ใช้ภาษาแม่เดียวกัน นิสัยเล็ก ๆ บางอย่างสร้างความแตกต่างได้มาก ประโยคสั้นผ่านการแปลได้ดีกว่าประโยคยาว สำนวนมักผ่านไม่ได้ เช่น "ฝนตกเป็นแมวเป็นหมา" จะกลายเป็นเรื่องไม่มีความหมายในหลายภาษา ขณะที่ "ฝนตกทุกวันทั้งสัปดาห์" ไม่เป็นปัญหา

คำนามที่เจาะจงไปได้ไกลกว่าคำนามนามธรรม การบรรยายอาหารจานหนึ่ง ถนนสายหนึ่ง หรือสิ่งของหนึ่งอย่างให้ผู้อ่านมีสิ่งที่เข้าใจได้ในทุกภาษา ขณะที่การบรรยายอารมณ์มักทำไม่ได้

บน Lettie ทุกจดหมายถูกแปลเป็นภาษาต่าง ๆ กว่า 70 ภาษา คุณจึงเขียนด้วยภาษาที่คุณคิดได้ และให้อีกฝ่ายอ่านในภาษาที่เขาคิด สิ่งนี้ช่วยลดปัญหาเรื่องไวยากรณ์ แต่ไม่ได้แก้ปัญหาเรื่องสำนวน การเขียนให้ตรงไปตรงมาจึงยังเป็นสิ่งที่ช่วยได้มากที่สุด

รักษาบทสนทนาไว้หลังจดหมายฉบับที่สาม

บทสนทนาส่วนใหญ่ที่ล้มเหลวจะเกิดขึ้นระหว่างฉบับที่สามถึงห้า เมื่อการแนะนำตัวจบลงแล้วและยังไม่มีใครสร้างจังหวะได้ มีสามนิสัยที่ช่วยพาบทสนทนาผ่านจุดนี้ไปได้

บทสนทนาที่ไปถึงฉบับที่ห้ามักดำเนินต่อไปอีกหลายเดือน ความพยายามส่วนใหญ่อยู่ที่ช่วงเริ่มต้นเท่านั้น